Een rondje Biesbosch.
Zoals zo vaak is er weer niet veel te zien.
Liesbeth stoot mij aan: "stoppen"
Achter een verkeersbord zit er één, een roofvogel.
Ik zou er zo aan voorbij gereden zijn.
Gelukkig bleef deze buizerd even poseren voor de camera.

Na een 20-tal foto's vloog de buizerd wegen ging in een boom aan de overkant van de weg zitten.
Ook hier weer lang genoeg om enkele mooie foto's te maken.

Foto's gemaakt door Liesbeth en Hugo.

Opvallend hoe goed de camera's van telefoons tegenwoordig zijn.
Een goede camera excelleert bij moeilijke omstandigheden, maar voor een simpel plaatje............

Zomaar enkele foto's gemaakt van het winterse weer.
En de dagen daarna.
De sneeuw bleef een paar dagen liggen.


Alle foto's behalve de laatste zijn gemaakt in de Duivenoren.

Wat een herrie, wat een kabaal.
Tientallen kauwen en eksters in de buurt.
Toch maar even kijken wat er aan de hand is.
Liesbeth denkt dat er een vogel gepakt is, misschien door een kat.
Ik ga toch maar even kijken en neem voor de zekerheid mijn camera mee. 

In de heg, langs het trottoir, zit een sperwer op een kauw, vechtend voor zijn leven, maar het is een ongelijke strijd.
De sperwer heeft hem in zijn klauwen en laat niet meer los.









Het wordt een beetje te druk dus de prooi wordt weggesleept.
De sperwer wil achter de heg komen, de veilige tuin in.





Ik laat hem met rust en loop terug naar huis, wil verder niet storen.
20 minuten later ga ik toch nog even voorzichtig kijken.
De kauw is geplukt en de sperwer geniet van een welverdiende maaltijd.





Een tijdje geleden had ik op de site van de vogelbescherming gelezen dat man sperwer, die een stuk kleiner is, maximaal een vogel pakt ter grootte
van een merel.
De grotere vrouw zou een turkse tortel op het menu hebben staan.
Dat ze ook een kauw zouden pakken had ik niet verwacht. (de kauw zelf ook niet, denk ik)

Geregeld maak ik een wandeling door de Duiventoren.
Steeds ongeveer hetzelfde rondje.
Soms alleen, soms met Liesbeth.
gedeeltes van de Duiventoren gaan op de schop.
Veel slootjes, welke eigenlijk niet meer echt dienst deden als slootje, zijn uitgegraven.
Door alle werkzaamheden verwacht ik niet veel te zien.
Gelukkig, een winterkoninkje.



Enkele dagen later maak ik dezelfde wandeling met Liesbeth.
Ook nu niet veel te zien maar waar ik enkele dagen geleden 2 reeën zag, zien we er nu 3.
Even later komt er nog een uit haar schuilplaats en zien we er dus 4.

Ze lopen langzaam het bos in en wij lopen verder.
Een klein stukje verderop gaan we de bocht om en lopen langs de tweede speelweide. (heette vroeger zo maar is allang weer onderdeel van het bos)
Hier zien we de gehele familie welke bestaat uit 7 reeën.

(jammer, geen camera bij)

Omdat ik de laatste keer erg veel goudhaantjes had gezien wilde ik deze opnieuw fotograferen.
Maar helaas..... allemaal te hoog in de bomen.
Ook geen andere kleine vogeltjes kunnen spotten.

Vlakbij de plek waar vroeger misdadigers werden opgehangen (het "Geregt van Oosterhout") kwam ik gelukkig nog 2 reeën tegen.

Bleven ook geduldig even staan.

Zomaar een mooie zondagmorgen, de eerste dag van de winter.
Ik hoopte een ijsvogeltje te spotten in "de Poel".
Het is stil in de Duiventoren, daarom wandel ik een stukje verder.



Je ziet ze vaak, je hoort ze vaak.
Meestal zonder te weten dat je goudhaantjes ziet of hoort.
Niet in de tuin of vlakbij huizen, maar in bossen en parken kom je ze tegen.
Je weet het alleen vaak niet.
Alweer een pimpelmeesje of tjiftjaf?
Nee, het is het kleinste vogeltje van Nederland, het goudhaantje.
Zoekend naar spinnetjes.

Net uit bed.
Rustigaan.
Ik heb mijn eerste kopje koffie nog niet op of ik hoor een onheilspellend geluid uit de tuin.
Ruzie makende kleine vogeltjes?
Misschien papa merel die zich weer eens laat zien en iedereen verjaagt bij het vogelvoer.

Nee!
Het is een fotomomentje.



De eerste foto genomen om in elk geval een foto te hebben.



De volgende foto heeft de reflectie van de gordijnen in beeld.





De sperwer bleef gelukkig lang genoeg zitten om nog enkele foto's te maken.
Even opgezocht waarom de kleuren van het verenkleed zoveel anders zijn dan van vorige foto's van de sperwer.
Het is een jong vrouwtje, de kleuren gaan dus nog veranderen.

3 dagen op Texel.
Hopelijk kunnen we nu eindelijk de brileider fotograferen.
We zijn dit jaar voor de 6de keer op Texel.
Het moet toch mogelijk zijn om de brileider één keer op de gevoelige plaat te zetten.
Het is alweer niet gelukt.
Alleen een torenvalk was zo vriendelijk om even te poseren.
We geven het op.
Als we een volgende keer naar de brileider op zoek gaan blijft de camera thuis, misschien hebben we dan meer geluk.

Mama merel.

Zij en haar, vermoedelijke, man krijgen elke dag meelwormen maar ze blijft mij argwanend aankijken.
Na zo'n lange tijd vertrouwd ze ons nog steeds niet.